Անցյալ դարասկզբին գրական աշխարհ մուտք գործելով իբրև անսպասելի հայտնություն, Դելեդդան մեկը մյուսի ետևից լույս աշխարհ էր հանում իր վեպերը` զարմանք ու հիացմունք պատճառելով ընթերցողներին, միևնույն ժամանակ ձեռնոց նետելով այդ շրջանում ասպարեզի վրա գտնվող գրչակիցներին, որոնք դասական արձակը համարում էին իր դարն ապրած և նորանոր հնարքներ էին մտմտում` ձևի ու բովանդակության տարատեսակ շաղկապումներին շունչ և մարմին հաղորդելու համար: Սակայն Դելեդդայի համար ստեղծագործելն ավելի շատ ներքին պահանջ էր, քան հավակնոտ մրցակցություն: