Đakon Bogorodičine crkve je roman o spiritualnim sudarima i problemima, jedno od najneobičnijih dela u srpskoj književnosti. U osnovi povesti o ljubavi između kaluđera Irineja i Ane Nedićeve nalazi se religiozno shvaćena suprotnost između duše i tela, neba i zemlje, čistih osećanja i telesne požude. Religiozna ekstaza nosi junake romana i njom je u potpunosti prožet ambijent u kome žive. Povest je predstavljena kao čarolija tako da sa pravom može da se kaže kako je reč o poetskom romanu, o poemi u prozi.