من سرگذشت یأسم و امید مجموعه مقالاتی از نویسندگان برجستهٔ جهان ادبیات است که به تجربهٔ زیستهٔ آن‌ها از مبارزات مدنی و تلاش برای دستیابی به آزادی و حفظ امید در زمانه‌ای تلخ می‌پردازد. در این کتاب واتسلاف هاول از اهمیت مردم و زنده نگه داشتن روحیهٔ جمعی‌شان می‌گوید، ادواردو گالیانو در متنی شاعرانه تجربهٔ حبس در زندان‌های اروگوئه را وصف می‌کند، پابلو نرودا از کودکی خود و اولین مواجهه‌اش با همدلی و امید می‌نویسد، آریل دورفمن از شرایط شیلی بعد از کودتا و چگونگی انتقال قدرت از آلنده به پینوشه سخن به میان می‌آورد، نلسون ماندلا زندان‌های دوران آپارتاید را به تصویر می‌کشد و…
منتقد مجلهٔ ادبی آتلانتا ژورنال درمورد کتاب نوشته است: «کتاب مجموعهٔ جذابی از مقالات را کنار هم جا داده با محوریت این باور که انسان‌های عادی توان تغییر جهان را دارند.»