Απόσπασμα:
"Το μέλι φέρνω των γκρεμών
της πέτρας τη σιωπή
εκοίμησα τις μέλισσες
με τη δική σου ευχή
Όνειρο μες στον ύπνο τους
και αναφιλητό
έσταξες και σε μάζεψα
μέλι, κερί λευκό
Των βράχων φέρνω την ηχώ
του λύκου τη φωνή
της άμμου το τριαντάφυλλο
της στάχτης το φιλί
Όνειρο μες στον ύπνο τους
και αναφιλητό
έσταξες και σε μάζεψα
μέλι, κερί λευκό".

"[...] έχει κανείς την ευκαιρία να αποκτήσει ένα μικρό βιβλίο γεμάτο υπονοούμενη μουσική και αληθινά ξέχυλο από τις περιπέτειες μιας τέχνης ταυτόχρονα χαμηλόφωνης και πρωτότυπης, ταυτόχρονα παραδοσιακής και εφευρητικής στο έπακρο, εν ολίγοις μιας τέχνης στο μεταίχμιο παράδοσης και μεταδοτικότητας. [...] Ο Γκόνης ως στιχουργός ή ποιητής, όπως θέλετε πέστε το, καταλαβαίνει το μυστικό της αναστάτωσης που δημιουργεί στον Έλληνα η σκέψη ότι έχασε ή κέρδισε ένα μέρος του ψυχικού του κόσμου σε αμφίβολα ταξίδια απ' τη μια νύχτα στην άλλη και στη συνήθεια να ζει με τον πόνο του, από τον οποίο κρατάει πάντα το σπόρο μιας αναπόλησης σχεδόν ευφρόσυνης και πάντα μυθοποιητικής. [...] Οι παλιοί λαϊκοί στιχουργοί (μουσικοί οι ίδιοι στις πιο πολλές περιπτώσεις) το ήξεραν αυτό ο Γκόνης, ύστερα απ' τα χρόνια που μεσολάβησαν μπορεί να ξέρει κάτι παραπάνω γιατί τα δικά του τραγούδια τείνουν επιπλέον στο άγγιγμα μιας κατάστασης σχεδόν θρησκευτικής. Η λύπη αυτών των τραγουδιών είναι η χαρά τους, στη διασταύρωση μιας ορισμένης πνευματικής χάρης, ερωτικής και συνάμα απόκοσμης. Υπάρχει μια μελαγχολική άπνοια μέσα σ' αυτούς τους στίχους, μια αχλύ όπου τα λόγια αιωρούνται. Γύρω απ' αυτήν ακριβώς την αιώρηση, ηχεί η υπέροχη μουσική του Ξυδάκη. Τα σημειώνω όλ' αυτά γιατί πιστεύω ότι ο Γκόνης είναι ένας απ' τους καλύτερους στιχουργούς [...]". (Ευγένιος Αρανίτσης)