In een tijd waarin zelfhulpboeken ons voorhouden dat we de beste versie van onszelf moeten worden en sociale media ons sommeren steeds nieuwe bewijzen van succes voor te leggen, kan het verkwikkend zijn wat averechtse tips en wenken op te doen bij Henri Michaux.

In Hoekpijlers richt de Belgische dichter en schilder zich rechtstreeks tot zijn lezer wanneer hij een antwoord formuleert op de vragen wat te doen en hoe te leven. Op scherpe, bijtende toon reikt hij zijn levensregels aan.

Hij roept de lezer op om zich al dagdromend aan te gorden voor de strijd, om de eigen fouten en zwakheden te omhelzen, om gemeenplaatsen te schuwen en te streven naar onthechting en zelfkennis.

Hoekpijlers is een vademecum voor troebele tijden, een trainingskamp voor onafhankelijken van geest, een ontwenningskuur voor mediaverslaafden, een antidotum tegen een door cliché en stemmingmakerij beheerste wereld.

Hoekpijlers verschijnt op 13 februari bij Koppernik, vertaald en van een nawoord voorzien door Rokus Hofstede

'Michaux reist via zijn taal: lijnen, woorden, kleuren, stiltes, ritmes. Taal als voertuig, maar taal als mes en mijnwerkerslamp' — Octavio Paz

'Michaux blinkt uit in ons de vreemdheid van natuurlijke dingen en de natuurlijkheid van vreemde dingen laten voelen. — André Gide

Fragment

Wat er ook gebeurt, laat je nooit verleiden tot de allergrootste fout, jezelf meester te wanen, zelfs niet een meester die dwarsdenker is. Je hebt nog veel te doen, ontzettend veel, haast alles. De dood zal een nog onrijpe vrucht plukken.

Skiër op de bodem van een put.

Uitkijken, jij, je vlug aanpassen is nergens voor nodig.
Hou steeds genoeg onaangepastheid achter de hand.

Je hebt ze nooit kunnen doorgronden, de mensen. Je hebt ze ook niet echt diepgaand geobserveerd, en ook niet intens liefgehad of gehaat. Je hebt ze doorgebladerd. Leg je er dus bij neer dat jij, net zo door hen doorgebladerd, op jouw beurt niet meer bent dan blaadjes, wat blaadjes.

Henri Michaux (1899-1984), dichter, schrijver en schilder, werd geboren in Namen. In 1924 kwam hij in Parijs in aanraking met surrealistische schilders. Na van 1927 tot 1937 veel gereisd te hebben door Azië en Zuid-Amerika, trok hij zich tijdens de oorlog terug in het zuiden.