"Herkese doğduğu yer güzeldir. Hikayelerim Alaşehir'in tek bir mahallesinde yaşanıyor, Bahçelievler'de. Genel olarak taşranın kıstırılmışlığı ama bir taraftan da samimiyeti ve sıcaklığı, insanın kendisini onun bir parçası hissetmesini vurgulamaya çalıştım. Hikayelerimi ben daha çok psikolojik drama gibi hissediyorum. Filedelfiya dememin sebebi şu, birinci Bizans zamanında kasabamızın adı Pheledelphia'ymış. Hikayelerde hem bir gerçeklik hem de kurgusal yanlar olduğu için hatta Dallas'vari bir kurgusu da olduğu için o isim daha uygun diye düşündüm. Ama taşrayı anlatırken, çok şehirli bir sesle kurmaya çalıştım öykülerimi. Benim de hikayelerimde kadınlar, anneler, babalar arasındaki girift ilişkiler var. O yüzden kitap kapağında da bacadan çıkan hayatları anlatmak istedik. Bizim kasabada bir kilise vardı, ama asla hayatımızın bir parçasına dönüştürülmedi. Çünkü her zaman çok seküler bir kasabaydı. Cenazeler haricinde kimse başörtüsü takmazdı. Cumhuriyet döneminin havası bizim kasabaya ulaşmıştı ve kurumsallaşmıştı. Bağlar olduğu için çok köylü de vardı ama gerçek kasabalıların köyle ilgisi yoktu, sürekli İzmir'e kaçarlardı eğlenmeye. Türkiye'nin geçirdiği iktisadi ve politik evrim sırasında bence bizim kasaba çirkinleşti, kötüce şehirleşti ve biraz karaktersiz oldu. Mesela eskiden tek katlı küçük evler varken, birden binalar yükselmeye başladı. Daha köhne, daha kötü, tamamen betondan yapılmış binalar türedi. Hatta daha sonra kat çıkarız diye demirleri açıkta bırakılırdı o binaların ve para buldukça katlar eklenirdi. Kitabı bitirdiğimde anladım ki, hayatımızı o zaman kadınlar şekillendirirmiş kasabada. Babalar otorite figürleri gibiydi ve zannediyordum ki hayatımızdaki yerleri çok büyük. Ama yazınca çıktı ki ortaya, aslında babalar ve erkekler çok detayda kalmış. Kadınlar erkeklere ve babalara haber vermeden kendi kendilerine hayatı organize ederlermiş. Belki kadınların çok fazla sesi çıkmıyordu ama yaşanan hayat, kadınların kurduğu hayatmış."