მიხეილ ჯავახიშვილის ერთ-ერთი საუკეთესო მოთხრობა ფსიქიატრისა და მისი პაციენტის ურთერთობის ამბავს მოგვითხრობს, რომლის ფონზეც იხსნება მოთხრობის ტრაგიკული კვანძი. ფსიქიატრი -ფრიდონ დარაშვილი ( მისი სახელისა და გვარის ფონეტიკური შედგენილობა ფროიდს გვახსენებს) შვილმკვდარ დედას, სიდონიას დანაშაულის გრძნობისგან გათავისუფლებასა და განკურნებაში ეხმარება. მოთხრობის სპეციფიკიდან გამომდინარე, იგი ყოველთვის იყო მკითხველის, მათ შორის ფსიქიატრიისა და ფსიქოლოგიის სპეციალისტთა ყურადღების ობიექტი, მაგალითად, არსებობს ცნობილი ფსიქიატრის, ავლიპ ზურაბაშვილის მოსაზრებები ამ მოთხრობის გარშემო, სადაც ფსიქიატრი მიხეილ ჯავახიშვილის „გენიალურ ფსიქოლოგიზმზე“ საუბრობს და მას დოსტოევსკის ადარებს.