Uit NRC 29 februari 1992:

Tropenjaren in Moskou valt op onder de vele boeken die correspondenten en overige journalisten de afgelopen jaren over de Sovjet-Unie hebben geschreven. Hoewel het naar de mening van de auteur geen enkele "diepe gedachte'' bevat (een blijkbaar onvermijdelijk passage in dit soort publikaties), is het eigenlijk een hoogst serieus boekwerkje. Het is een in vlotte stijl geschreven, bij tijd en wijle zeer humoristisch en uitstekend leesbaar, maar het mist vrijwel iedere vorm van ironie en relativering. Münninghoffs pessimisme en zwaarmoedigheid worden stilistisch noch inhoudelijk gecompenseerd. Het korte hoofdstukje "Pluspunten" mag geen naam hebben, of het moet het "probleemloos sigaretten bietsen op straat'' zijn. Bovendien ontbreekt in Tropenjaren in Moskou in belangrijke mate het door goedwillende buitenstaanders zo dikwijls gehanteerde onderscheid tussen het "systeem" en de "mens" in de Sovjet-Unie. Het systeem mag repressief, verdorven en perfide geweest zijn; de mensen bleken dikwijls aardig, gastvrij en enigszins melancholisch bovendien. Münninghoff is minder voorkomend. De homo sovieticus krijgt er op alle denkbare manieren van langs. Hij is lui, onbeschoft, en ongeïnteresseerd. Het is enigszins gechargeerd, maar het is tenminste de indruk die de lezer krijgt.

Overigens hinderen Münninghoffs ergernis en somberheid niet. Ze lijken alleszins gerechtvaardigd en authentiek, en ze zijn vooral herkenbaar. De meeste buitenlanders (en -staanders) die langere tijd en op eigen houtje hebben getracht het hoofd boven water te houden in Moskou, zullen zich kunnen vinden in de observaties van de auteur: over de kleine en grote overwinningen op de Sovjet-bureaucratie, over de volstrekte minachting van het individu in het openbare leven, over de positieve werking van de bontmuts op de vrouwelijke verschijning op straat, en over de betovering door winters Siberië.

Tropenjaren in Moskou is een tijdloos boek. Het zou eigenlijk evengoed over de eerste helft van de jaren zeventig als over de tweede helft van de jaren tachtig kunnen gaan. Gorbatsjovs hervormingen zijn in velerlei opzicht inderdaad aan het oppervlak blijven steken. Ze hebben het leven van de meeste Russen niet wezenlijk veranderd, maar ten hoogste verder bemoeilijkt. Van enig vertrouwen in een verbetering van de situatie in de nabije toekomst kan na lezing van Münninghoffs bespiegelingen geen sprake zijn.