این رمان نخستین بار در آوریل سال ۲۰۰۲ با نام «دیوانه و برج مونپارناس» به صورت فی البداهه به مدت ۴۲ شب،‫ هر شب یک قسمت، روی سایت شخصی نویسنده نوشته و منتشر شده است. «وردی که بره‌ها می‌خوانند» روایت بازنویسی شده همان داستان است.

‫راه پشت سر باز بود، اما غرور می‌بست راه گریز را. افتادم میان حلقه‌ی آتش.

‫گونه‌ی راستم تیر کشید.
‫استخوان پای چپم تیر کشید.
‫پهلوی راستم تیر کشید.
‫لب بالا… شکاف.
‫پهلوی چپم… تیر.
‫استخوان دنده‌ها… درد.
‫زیر چشم راستم… خون.
‫از اعماق وجودم ناگهان قاتلی دوید توی عضله‌ها‌ی دست.