در سال ۲۰۱۲ آلمان به‌ فاصلۀ کمی پشت سر چین و آمریکا، در میان بزرگ‌ترین صادرکنندگان کالا در جهان در جایگاه سوم ایستاد. این کشور با ۸۱ میلیون نفر جمعیت، کمابیش به اندازۀ ایالات متحده با جمعیتی بالغ بر ۳۱۴ میلیون نفر جمعیت، به جهان جنس می‌فروخت. صادرات آلمان با جمعیتی حدود فقط ۶ درصد جمعیت چین، به اندازۀ ۷۰ درصد صادرات این کشور بود. در همان حالی که بحران بدهی منطقۀ یورو، همسایه‌های آلمان از جمله اسپانیا و ایتالیا را له می‌کرد، این کشور یکسره از این خطر مصون ماند. بیکاری در شکوفاترین مناطق آلمان مانند باواریا یا بادن - وورتمبرگ به صفر رسید. در شهر اینگول‌اشتادت، محل تولد آئودی خودروساز در منطقۀ باواریا، بیکاری در سال ۲۰۱۲ به زیر سه درصد رسید.
چه شد که آلمان توانست در زمانی بس کوتاه اقتصادش را زنده کند؟ آمریکا و دیگر کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، کدام درس‌ها را می‌توانند از این رویداد بیاموزند؟
افتخار این تحول، تا اندازه‌ای متعلق به نام‌های آشنایی چون ب‌ام‌و، آئودی و دایملر است. این بنگاه‌ها در زمان مناسب در کشورهایی چون چین و دیگر اقتصادهای رو به شکوفایی سرمایه‌گذاری کردند.