Αυτή η μακρά συνέντευξη έγινε για να αναδειχθούν τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μου όπως τα θυμάμαι σήμερα και είναι μια κάποια δικιά μου εκδοχή, το προϊόν αναρίθμητων συζητήσεων σ ένα άδειο δωμάτιο της φυλακής της Ρεμπίμπια, στα περίχωρα της Ρώμης.

Πιθανότατα, κάτω από τον ίσκιο μιας μεγάλης οξιάς οι μνήμες δε θα ήταν οι ίδιες. Από την άλλη, η καταφυγή σε αυθαίρετες αποστασιοποιήσεις από τα γεγονότα, οδηγεί στην προδοσία των ίδιων των γεγονότων με τη θολή γλώσσα του μύθου: του καθαυτού μύθου της ίδιας μας της ζωής.

Γι αυτό λοιπόν ζητώ από τον αναγνώστη να εκτιμήσει το μεγαλείο της αλλαγής, να περιπλανηθεί σε αυτές τις σελίδες χωρίς βάρος στην ψυχή του, χωρίς να αφήσει να τον ξεγελάσει το "καθοριστικό" των λέξεων που ακόμα και μ ένα φύσημα μπορούν να σε παρασύρουν μαζί τους.