هزارسال است که مردمِ فارسی‌زبان و فارسی‌دان و فارسی‌خوان در قلمروِ زبانِ فارسی با شاهنامه، این‌سندِ لیاقتِ زبانِ فارسی، این‌گنجینه‌ی معارفِ ایرانی و این‌فرهنگِ ایران به‌معنیِ وسیعِ کلمه از آغاز تا پایانِ قرن چهارم هجری، آشنایی دارند و آن را خوانده و بهره‌ها برده‌اند و یا در مجامع عمومی از زبانِ راویانِ نقّال و در محافل خصوصی از دو لبِ شاهنامه‌خوانان داستان‌های مهیّج و سرگذشت‌های عبرت‌آموزِ آن را شنیده و ذوق‌ها کرده‌اند و سخن‌شناسانِ نکته‌سنج و نقّادانِ موشکاف و آگاهان بر رمز و رازِ داستان‌های حماسی به شاهکار بودنِ آن گنجینه‌ی هنر در توصیف و آموزنده بودنِ آن در مسائل اجتماعی و اخلاقی و اعتقادی و ایمانی و ممتاز و برتر بودنِ آن از دیگر آثارِ حماسیِ جهان و والایی و ماندگاریِ مقامِ بلندِ سراینده‌ی گشاده‌زبان و باریک‌اندیشِ آن هم‌داستان گشته‌اند. هم‌چنان‌که عرضه‌شدنِ متن شاهنامه در بیست‌وشش جزوه به قطعِ کوچک با توضیحاتِ لغوی زیرِ صفحات، خواندنِ آن کتابِ عظیمِ جلیل‌القدر را در هرحال و هرجای برای همه‌کس آسان ساخته است، برگردانِ روایت‌گونه‌ی آن نیز به سهولت اطلاع بر محتوای شاهنامه‌را فراهم آورده است و راهگشای خواندنِ متنِ شاهنامه به روانی و آسانی است.